هفت نکته در مورد گریه کودک


هفت نکته ای که والدین باید در مورد گریه کودک بدانند ( بخش اول )

 

1- گریه، بهترین نشانه

دانشمندان معتقدند که صدای گریه کودک یکی از ویژگی های منحصر به فرد هر کودک است.

در ابتدا گریه کودک امری است اتوماتیک وار که نوزاد بر اساس هر گونه رفلکسی گریه می کند و در واقع گریه ابتدایی ترین زبان نوزاد است. گریه سریع ترین و راحت ترین روشی است که کودک معمولا می تواند والدین خود را متوجه نیاز خود کند.

گاهی اوقات کودک برای این که توجه اطرافیان را به خود جلب کند گریه می کند.

گاهی اوقات گریه به طور مشخص، مبین مشکل خاصی در کودک است. گریه زبان کودک است که در هر کودک متفاوت است.

 

2- پاسخ به گریه کودک کار درستی است.

مادر به طور غریزی به گریه نوزاد پاسخ می دهد. به محض به گریه افتادن کودک، حسی غریزی در مادر به وجود می آید که می خواهد کودک را در آغوش گرفته و به او غذا ( شیر ) دهد.

شیر دادن توسط مادر باعث افزایش پرولاکتین ( هورمونی که باعث به وجود آمدن حسی در انسان می شود که "احساسات مادرانه" نامیده می شود. ) و اکسی توسین (هورمونی که باعث تراوش شیر در مادران و همچنین احساس آرامش و لذت می شود برای جبران تنش ناشی از گریه نوزاد ) در بدن می شود.

احساساتی که به شما کمک می کند فرزند خود را دوست داشته باشید. شما به طور مستقیم به فرزند خود وصل نیستید اما زمانی که کودک شما گریه می کند، هورمون های شما فعال شده و با ترشح آن ها احساسات شما نیز بروز می کند.

 

3- آیا به گریه کودک بی توجه باشیم؟

هنگامی که شما صدای گریه کودکتان را می شنوید، مهم است بدانید که چه باید بکنید.

در ابتدا شما 2 انتخاب دارید: بی توجه باشید و یا این که به گریه او پاسخ دهید.

بی توجهی به گریه کودک به طور معمول والد و کودک را در موقعیت باخت-باخت قرار می دهد. زمانی که مادر و پدر به گریه کودک پاسخ نمی دهند،کودک ارتباطش را با آنها از دست داده و والدین نیز شناخت کودک خود را از دست می دهند و تمامی ارتباطات از بین می رود.

شما می توانید به این نشانه پر معنی بی توجه باشید و منتظر تمام شدن گریه کودک بمانید تا به او بفهمانید گریه او توجه شما را جلب نخواهد کرد، این حرکتی خواهد بود برای جنگ کردن بر سر قدرت تا به کودک خود بفهمانید که همه چیز تحت کنترل شماست اما این روش درهای ارتباطی شما و کودک را خواهد بست و در طولانی مدت تمامی ارتباطات بین شما و کودک را از بین می برد.

همچنین شما می توانید کاملا نسبت به گریه و ناراحتی کودک بی تفاوت باشید اما چیزی که در نتیجه پیش می آید این است که کودک شما انتخاب زمان مناسب را برای بیان خواسته ها و نیازهایش نمی آموزد و شما نیز با شخصیت منحصر به فرد کودک خود آشنا نمی شوید و این، موقعیت دیگری از جریان باخت-باخت را فراهم می کند.

شما می توانید از کودک خود بخواهید که آرام بگیرد. برای مثال کودکی بخاطر گرسنگی گریه می کند، شما از او می خواهید که گریه نکند زیرا هنوز وقت غذا خوردن نرسیده است. در چنین مواردی کودک احساس میکند والدینش قابل اعتماد نیستند ویا خود را زیر سوال برده و اعتماد به نفس خود را از دست می دهد و به خود می گوید که شاید حق با مادر باشد و من واقعا گرسنه نباشم. در چنین فضایی کودک یاد می گیرد که به طور مستقل شاد باشد بنابراین باز هم پل های ارتباطی کودک و والد قطع می گردد اما نتیجه هر چه که باشد در این میان کودک چیزهایی را از دست می دهد که وی را در مسیر باخت قرار می دهد.

 

منابع :

http://www.lllfrance.org/vous-informer/fonds-documentaire/autres-textes/1508