هفت نکته در مورد گریه کودک


هفت نکته ای که والدین باید در مورد گریه کودک بدانند ( بخش دوم )

 

4- مادرانه عمل کنید.

راه دیگری که می توان در راستای جواب به گریه کودک پیش گرفت روش مادرانه است. این روش برای کودک و والد روش برد-برد به حساب می آید. این روش برای هر دو مفید خواهد بود و کودک با نگاه به رفتارهای والد مسیر ارتباطی خویش با جامعه را بنا می کند.

بهترین حالت این است که قبل از به گریه افتادن کودک متوجه نیاز وی شده تا تنش کمتری به وجود بیاید، مثلا با نزدیک شدن به زمان غذا اگر به کودک شیر داده شود یا به موقع کودک را بخوابانند از گریه کردن کودک جلوگیری شده و والد ناچار به ساکت کردن وی نمی شود.

به طور کل جواب حمایتی به گریه کودک در اولین روزهای به دنیا آمدن کودک ساده ترین و موثرترین راه ارتباط گرفتن به عنوان مادر است. کودک خود را در آغوش بگیرید و اجازه بدهید امنیت را در آغوش شما تجربه کند.

 

5- کودک به خاطر اشتباه شما گریه نمی کند.

کودک برای توصیف نیازش گریه می کند نه به خاطر مقابله با شما، بنابراین کودک به خاطر اشتباه شما گریه نمی کند. گریه کودک در راستای نیازهای اوست و نه در پاسخ به کارهای شما. این شما هستید که می توانید به کودک کمک کنید تا گریه خود را متوقف کند، اما تصمیم گیرنده نیستید! زمانی که به نیاز کودک خود واقف هستید در راستای پاسخ به نیازش گام بردارید و اگر مشکل را نمی دانید با صبر و حوصله علت گریه را جویا شوید.

احساس ناامیدانه ای نسبت به گریه کودکتان نداشته باشید، گریه ساده ترین دریچه ارتباطی والد و کودک است، از آن به بهترین نحو استفاده کنید و ارتباط خود را با کودکتان قوی و صمیمی کنید. هنگامی که کودک خود را به آغوش می کشید دیگر کودک احساس تنهایی نمی کند و می فهمد می تواند همیشه به شما پناه بیاورد بنابراین هیچ وقت دست از حمایت صحیح کودک خود برندارید.

 

6-تحقیقات در مورد گریه چه می گویند.

در سال 1970 محققان، 2 گروه از کودکان 1 ساله را با هم مقایسه کردند، گروه اول کودکانی بودند که مادرانشان به گریه کودک پاسخ محبت آمیز می داد و گروه دوم کودکانی بودند که مادر توجهی به گریه کودک خود نمی کرد. کودکان گروه اول به خانواده خود نزدیک تر بوده و راه های هوشمندانه ای جهت برقراری ارتباط با دنیای پیرامون خود پیدا می کردند، صمیمی تر بوده، 70 درصد به نسبت کودکان گروه 2 کمتر گریه می کردند و کنترل بیشتری بر روی کار و رفتارهای خود داشتند.

در واقع کمتر و یا بیشتر شدن گریه به کودک مربوط نمی شود بلکه به روش پاسخ به گریه مربوط می شود. مادرانی که به گریه کودک خود توجه نمی کنند، کودک احساس امنیت را نه در آغوش مادر بلکه در ادامه گریه می بیند و همزمان با رشد کودک این حس عدم امنیت در دیگر جنبه های ارتباطی والد – کودک بسط پیدا می کند و خانواده را به سمت روابط باخت – باخت سوق می دهد.

 

7-گریه برای سلامت کودک مناسب نیست.

یک باور دیرینه پزشکی است که می گوید گریه برای ریه کودک مفید است. در اواخر دهه 70 با آزمایشی متوجه شدند که با شروع گریه سطح اکسیژن در خون به پایین ترین حد خود رسیده و تپش قلب بیشتر می شود و بر اثر آرام شدن کودک به حالت نرمال برگشته و احساس آرامش می کند اما اگر گریه قطع نشود می تواند باعث آسیب های جسمی و روانی شود.

از طرفی نیز نباید باور به گریه نکردن را در کودک رشد داد چرا که هنوز پزشکانی هستند که معتقدند گریه از لحاظ روحی و روانی برای انسان مفید است.

بنابراین سعی کنید نیازهای کودک خود را بشناسید تا بتوانید برای جلوگیری از گریه کردن به او کمک کنید و زمانی که کودک شروع به گریه کرد مادرانه او را در آغوش بکشید و دلیل گریه را جویا شده و در رفع نیاز کودکتان بکوشید.

 

منابع :

http://www.lllfrance.org/vous-informer/fonds-documentaire/autres-textes/1508